Perspektywa terapii meridianów
Organizm jako całość
Objaw a przyczyna
Adaptacja
Powiązania
Przykłady Kliniczne
Przykład kliniczny: łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis)
Możliwe czynniki przyczynowe: płuca i jelito grube
Łokieć tenisisty wiąże się z przeciążeniem struktur mięśniowo-ścięgnistych przedramienia w obrębie bocznego przedziału łokcia, jednak w formie przewlekłej najczęściej występuje u osób z predyspozycją do zaburzeń w obrębie meridianów płuc i jelita grubego. Z tego względu obserwuje się ją często u malarzy, lakierników, pracowników pralni chemicznych, krawców oraz techników klimatyzacji — czyli u osób wykonujących zawody związane z ekspozycją na toksyny wziewne.
W praktyce klinicznej często obserwuje się współwystępowanie z astmą lub alergiami płucnymi. W innych przypadkach dolegliwość ta bywa powodowana lub nasilana przez zaburzenia trawienia i może współwystępować z problemami kręgosłupa związanymi z jelitem grubym, takimi jak lumbago. Oznacza to, że w terapii ważne jest nie tylko leczenie samego łokcia, ale również uwzględnienie pracy układu oddechowego i trawiennego. Takie podejście pozwala pracować nie tylko z objawem, ale z jego potencjalnym źródłem.
O kortyzonie
Według Klausa Radloffa podanie blokady ortopedycznej zawierającej kortykosteroidy hamuje przepływ energii nie tylko lokalnie, ale może również zakłócać przepływ energii w całym ciele — nawet do pół roku, co ogranicza skuteczność terapii ukierunkowanej na jego poprawę.
Środki sterydowe znajdują zastosowanie w kontroli objawów astmy, zwłaszcza wtedy, gdy towarzyszy jej relatywny nadmiar energii w płucach. Z punktu widzenia terapii meridianów działanie kortyzonu polega na rozpraszaniu tego nadmiaru oraz ograniczaniu jego dalszego gromadzenia się w obszarze objętym stanem zapalnym. Jednak przy nadmiernym stosowaniu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak depresja, choroba Cushinga czy plamica sterydowa.
W ujęciu terapii meridianów bezpieczniejszym podejściem jest harmonizacja energii płuc — poprzez rozprowadzenie nagromadzonego nadmiaru energii w organizmie oraz odblokowanie ścieżek, którymi organizm samodzielnie redukuje ten nadmiar.
Podejście to nie wyklucza leczenia konwencjonalnego, lecz może stanowić jego uzupełnienie w wybranych sytuacjach. W praktyce zaleca się rozpoczynanie od metod najmniej inwazyjnych, a następnie stopniowe rozszerzanie terapii w zależności od potrzeb.